Ze kwam bij mij omdat ze er genoeg van had. Altijd maar commentaar van anderen en verwijten dat ze nooit eens “gezellig” met iets meedeed. Niet even de stad in voor een drankje of dat ze weer een smoes verzon (dachten zij) om niet mee te hoeven naar het personeelsfeest.
Voor zichzelf was ze er wel uit, het was niet dat ze geen zin had, maar ze heeft de energie niet om iets te ondernemen. De verplichtingen van de dag waren nog maar net gelukt … Misschien herken jij jezelf wel in bovenstaande situatie.
Ik voel me niet begrepen als ik afzeg bij een sociale verplichting
Om aan anderen te kunnen vertellen wat je nodig hebt in diverse situaties, is het noodzakelijk dat je voor jezelf weet hoe e.e.a. voor je werkt. In het geval van sociaal contact en bijvoorbeeld feestjes is het dus goed om bij jezelf na te gaan waar jij je beslissingen op baseert; wanneer heeft iets een kans van slagen of wat weerhoudt jou er juist van om mee te gaan. Als iets niet lukt of niet leuk voor je is, denk dan niet dat je niet gaat omdat het niets voor je is, maar ga verder zoeken waarom je deze keuze maakt. Wat maakt het dat je er bijvoorbeeld last van hebt om met anderen samen te zijn en dingen samen te ondernemen.
Hoe help ik anderen om mij te leren begrijpen
Eerst eens herkennen wat er speelt en dan erkennen dat het bij jou zo werkt.
Als je dat bij jezelf hebt kunnen nagaan, dan kan dat in je voordeel gaan werken. Dan kun je vervolgens die informatie gebruiken om het aan andere mensen te gaan vertellen. En die uitleg aan anderen kan zorgen voor meer begrip voor jouw keuzes in diverse situaties.
En, kun jij reflecteren op je gedrag en gemaakte keuzes? Niet iedereen kan dat zelf. Heb je dan iemand bij wie je je gedachten en gevoelens kwijt kunt?
Misschien wil je je verhaal bij mij doen en zo samen uitwerken hoe sociale interactie verloopt en wat je wellicht anders zou willen doen in bepaalde situaties. Neem dan contact met me op en we spreken elkaar snel.
De verwarrende dynamiek van sociale interactie: waarom voel ik me vaak onbegrepen
“Iets drinken in de stad”: waar dan, wie gaan er precies mee (en vind ik die wel leuk), wie rijdt met wie mee, waar gaan we parkeren, waar gaan we heen, is het één kroeg of gaan we van de ene bar naar de andere, zal de bob ècht geen alcohol drinken, houdt hij of zij zich aan de afspraak, als dat niet zo is – ga ik daar dan iets van zeggen, en wat dan, hoe laat ben ik thuis. Als ik dat allemaal heb gedaan, heb ik vast geen energie voor de dingen die ik de volgende dag eigenlijk moet doen. Dus ga ik maar niet mee toch?
En dan het bedrijfsfeestje: wat doe ik aan, is er een dresscode en past dat bij mij, moet ik er direct vanaf het begin al zijn, de anderen zullen vast in groepjes komen, sta ik daar in mijn eentje, na hoeveel tijd kan ik weg zonder op te vallen?
Herken je je in bovenstaande overdenkingen? Hoe is het voor jou om in sociale situaties mee te doen? Misschien gaat het je goed af? Of wellicht trek je je terug uit contact voor andere dan bovenvermelde redenen.
Wanneer verwachtingen botsen en het niet gaat zoals jij had gedacht
Het niet goed kunnen meekomen in groepen of je buitengesloten voelen, wordt regelmatig genoemd tijdens gesprekken. In mijn coachpraktijk ben ik veel in gesprek met mensen met autisme. Maar ook bijvoorbeeld bij hoogsensitiviteit of ad(h)d kan sociaal contact lastig zijn, vermoeiend zijn of kun je je onhandig voelen.
Wanneer je bijvoorbeeld autisme kenmerken hebt, kan duidelijkheid heel veel veiligheid creëren. Hoe beter je van tevoren weet hoe iets gaat zijn, hoe minder energie het je kost; zowel in de tijd daarvoor (minder zorgen maken en scenario’s bedenken) als de tijd erna (hersteltijd).
Het helpt dan om vooraf dingen duidelijk te hebben, zoals plaats, tijdstip, hoelang en met wie.
Lopen de zaken anders dan jij had ingeschat, dan kan dat lastig voor je zijn en moet je jouw planning aanpassen of ad hoc oplossingen bedenken. Als reactie wordt je bijvoorbeeld boos of chagrijnig, druk of juist teruggetrokken.
En als het je al lukt om je aan te passen en mee te blijven doen, word je er vaak heel erg moe van en moet je misschien naderhand dagenlang bijkomen.
Ik krijg de kans niet om bij te komen
Wanneer je autisme hebt, heb je geen oneindige energie. En ook zal het energieniveau niet snel en/of gemakkelijk weer aanvullen naar een acceptabel niveau. Neem een batterij in gedachten die van geheel leeg weer moet worden opgeladen. Dat kost veel tijd en als tussentijds iets anders weer om aandacht vraagt, onderbreekt dat het oplaad-proces.
Tussen activiteiten in is het daarom erg belangrijk om een pauzemoment in te lassen, zo’n moment van rust wordt ook wel hersteltijd genoemd. Zorg er voor om niet steeds maar van het een naar het andere door te gaan. In de hersteltijd kun je je vrij maken van de ene activiteit (en wellicht ook bijbehorende emoties) en creëer je een buffer voordat je weer met iets anders begint.
Houd jij bij jezelf rekening met hersteltijd of is het misschien iets om vanaf nu in je planning mee te nemen? Hersteltijd hoeft geen uren te kosten, het is belangrijk dat je er achter komt wat voor jou werkt: een paar minuten een ademhalingsoefening doen, een kleine wandeling maken of een kopje thee of koffie drinken kan al genoeg zijn.
Ik voel me zo onbegrepen, anderen denken dat ik het gewoon niet wil, maar dat is het niet …
Voor anderen is het vaak lastig te begrijpen waarom jij het leven leidt zoals je doet en ze snappen de reden niet waarom je bepaalde keuzes maakt.
Wanneer je de dingen niet kan doen op de manier die bij jou past, kost het jou veel energie en maakt het je wellicht onzeker. De ander verwacht eigenlijk van jou dat je je aanpast of toch maar weer laat overhalen om iets op de manier te doen waarvan die ander denkt dat het passend is voor jou. Misschien heb je vaak al tips gehad en echt heel erg je best gedaan om die op te volgen. Hoe frustrerend en vermoeiend dan als dat niet jouw manier blijkt te zijn.
De buitenwereld realiseert zich vast niet dat het kan zijn dat je soms iets afzegt uit onmacht (het lukt gewoon niet) en niet uit onwil (dat je er geen zin in zou hebben).
Een ander begrijpt vaak ook de impact niet van het meedraaien in een maatschappij die steeds maar verandert (je bent je continue aan het aanpassen) en verwachtingen die vaak onuitgesproken blijven (signalen uit non-verbale communicatie pak je niet op).
Passende keuzes maken om je minder onbegrepen te voelen
Goed met je energie kunnen omgaan, betekent keuzes maken in WAT je doet en HOE je het doet. De ene activiteit kost meer inspanning dan de andere. Het varieert per persoon en misschien bij die persoon ook nog wel per periode.
Een activiteit die je samen met anderen doet, kost misschien veel meer energie dan een individuele activiteit. De manier waarop je reist heeft een bepaalde impact op jouw beschikbare energie; boodschappen doen kost energie en ook het moment waarop is daarop van invloed. Ga jij steeds naar dezelfde winkel en op een rustig tijdstip?
Wanneer je energie op een dieptepunt zit, raak je sneller overprikkeld dan anders.
JA, ik wil graag meer ontspannen meedraaien in de maatschappij
Stel nou dat je zou willen onderzoeken wat voor jou mogelijkheden zijn om succesvol of in elk geval met minder overprikkeling deel te kunnen nemen aan sociale activiteiten, denk weer aan de borrel of het personeelsfeest waar ik het eerder in dit blog over had.
Ontdekken hoe dingen bij jou werken is belangrijk om veranderingen te kunnen doorvoeren, het geeft inzicht, kan de start van aanvaarding zijn en van daaruit kun je op zoek gaan naar voor jou passende oplossingen en keuzes.
En hoe fijn zou het zijn om daar dan over te kunnen communiceren met de mensen om je heen, want naar elkaar verwachtingen kunnen uitspreken werkt voor alle partijen verhelderend, stress verlagend en verbindend.
Iedereen is uniek; en er zijn er meer die zich net als jij soms onbegrepen voelen
Er zijn echt meer mensen dan je denkt die de wereld ervaren zoals hierboven beschreven staat. Mensen met bijvoorbeeld autisme, ADD, ADHD, die hoogbegaafd zijn, hooggevoelig / hoogsensitief; diverse aspecten binnen neurodiversiteit.
Tijdens de gesprekken in mijn coachpraktijk zijn het persoonlijke verhalen, voor ieder eigen problematiek, maar zeer zeker met een rode draad waar ik begrip voor heb.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen goede kanten heeft en kwaliteiten bezit. Ze zijn bij jou op dit moment misschien ondergesneeuwd door hectiek, misverstanden, onbegrip en gevoel van falen.
Jouw autisme anders bekijken!
Hoe zou het voor jou zijn te weten wat jij nodig hebt in bepaalde situaties en dat te kunnen uitspreken naar anderen? Te weten waardoor het komt dat je sociale verplichtingen liever uit de weg gaat …..Niet langer uitgeblust en doodmoe op de bank hangen, maar weer dingen kunnen ondernemen…..
Ben je bereid om te ontdekken wat voor jou mogelijk is en daar mee aan de slag te gaan? Overweeg dan coaching, een tijdelijke ondersteuning door bijvoorbeeld mijzelf (Joke Jesse). Een mogelijkheid om jouw persoonlijke situatie te kunnen bepraten, in vertrouwen, van mens tot mens, zonder oordeel over gemaakte keuzes of oplossingen. Een manier om je situatie te veranderen op een bij jou passende manier.
Persoonlijke ondersteuning, naar welk perspectief kun je toewerken?
Ik gun jou dat je je eigen leven kunt leven, eigen keuzes kunt maken, dat je deelneemt aan de maatschappij op een manier die bij jou past en dat je energie hebt om activiteiten te ondernemen die je leuk vindt. Ben je benieuwd welke mogelijkheden ik voor jou zie? Vraag dan een gratis en vrijblijvend perspectief-gesprek met mij aan, live in Overijssel, telefonisch of online via Zoom. Bel naar 085-0041864 of mail naar info@jesseboncoaching.nl en een afspraak is op korte termijn in te plannen.